Alaattin öğretmen “yere yatın” diye bağırır. Çocukları son kez dinler öğretmenlerinin sözünü.

Haftada bir banyo kazanının yakıldığı, çocukların acıyo bağrışlarının anne tokatıyla bastırıldığı, keseli banyo yılları. Merdaneli çamaşır makinesinde “bunu da sıkar mı acaba” denemelerinin, yine anne dayağıyla taçlandığı zamanlar.
Yıl 79. Günlerden Cuma. Aylardan zemheri. Ayazın kulak kestiği bir aralık günü.
İstiklal marşı okunmuş. Dört günlük yılbaşı tatilini müjdeleyen tören bitmiş. Yüzlerce öğrenci, onlarca öğretmen, şehrin işçi mahallesinin okullar sokağının kaldırımlarından evlerine akıyor.
Alaattin öğretmenle eşi de kalabalığın içinde. Anne küçük kızın elinden tutmuş. Dokuz yaşındaki büyük kız bir adım arkadan geliyor.
Kabuklu fıstık alınacak yılbaşı için. Alaattin öğretmen çok seviyor çünkü. Belki de o yokluk yıllarının en büyük lüksü. Daha sonraki yıllarda hep o anı anımsatacak kabuklu fıstık.
Yüzleri kaşkolla kapalı iki adam, arkadaki küçük kızı hafifçe iteleyerek babaya sokulur. Kollarının altından iki metal parlar. Ve Alaattin öğretmen “yere yatın” diye bağırır.
Çocukları son kez dinler öğretmenlerinin sözünü. Yüzlerce öğrenci yere kapaklanır. Her birinin başı, diğerinin ayağına gelecek şekilde. Sonradan anlatanların ifadesiyle çıt çıkmaz alandan. 200 metre ötedeki evden 10 aylık bir bebek çığlık atar. Alaattin öğretmenin üç çocuğunun en küçüğüdür o. Çınlatır sesi sokağı.
Sonra herkes kalkar. Alaattin öğretmen hariç. O, sırtından yediği dört kurşunla kanlar içinde yatmaya devam eder.
Alaattin Selçuk 1979 yılının 28 Aralık’ında Uşak’ta görev yaptığı Aybey ilkokulunun önünde, 800’e yakın öğrencisinin içinde, susturucu takılmış silahlarla öldürüldü. Katilleri yakalanmadı.

O, 70’ler boyunca öldürülen TÖBDER’li 300 öğretmenden biriydi.
Yurtseverdi. Toplumun kanaat önderlerindendi. Okulu gibi evi de kenar mahalledeydi.
Mücadelesini verdiği dünya görüşünü yaşamıyla yaşadığı topluma gösterenlerdendi.
Ne 24 Kasım’ların ne de 5 Ekim’lerin bilindiği yıllarda, yılın her gününü öğretmenler günü gibi yaşayıp saygı gören öğretmenlerdendi.
Alaattin öğretmen ıssız bir sokakta pusuya düşürülmedi. 800’e yakın öğrencisinin içinde öldürüldü.
Alaattin öğretmeni son yolculuğuna binlerce insan uğurladı. Mezarlığa giden yola kurulan jandarma barikatı o binlerin önünde tuzla buz oldu.
Öğretmen eşi, sıkıyönetim mahkemelerinde “yaptıklarımdan asla pişman değilim” derken ve kızları öğretmen olup bayrağı babalarından devraldığında da umudu yok etmeyi başaramadı.
Bu ülkenin tarihi mücadele kadar bu mücadelede canını veren insanlarıyla da acı bir hafızaya sahip.

Sormak lazım, Aybey İlkokulunun ismi neden Alaattin Selçuk İlkokulu değil? Hangi kriterinizi karşılamıyor?

Doğum gününde hocayı saygıyla anıyoruz.